Schijnzwangerschap is een op zich natuurlijk proces. Hierbij gedraagt de hond zich meestal 2 maanden na een loopsheid als een drachtige teef. Het gedrag veranderd. Ze kunnen slechter eten; meer in hun mand liggen; nestgedrag vertonen, met voorwerpen ('puppies') slepen. Ze kunnen wat humeurig zijn en nestverdedigingsgedrag (pas op met kinderen!) vertonen. Daarnaast kunnen ze uitwendige verschijnselen hebben. Een matig tot forse melkklierzwelling, soms met melkproduktie en vaak vermageren ze iets. Ook kunnen ze een vergrote baarmoeder krijgen en daardoor een bolle buik.

In principe is schijnzwangerschap een natuurlijk fenomeen en geen ziekte. Maar sommige dieren zijn danig uit hun normale doen. Er bestaan veilige en effectieve medicijnen waarmee de schijnzwangerschap kan worden opgeheven. Honden die regelmatig schijnzwanger worden hebben een grotere kans op baarmoeder- of melkklierproblemen. Als je zeker weet dat je geen nestje wilt is een castratie aan te raden.

Wij adviseren om een week rustig aan te doen. De wond moet even de tijd krijgen om goed te 'verkleven'. BIj intensieve of explosieve bewegingen de dagen direct na de operatie, bestaat er een kans dat er een hechting zal inscheuren. Dit kan bijv. een breuk ten gevolge hebben. Pas bij een eventuele operatie uw trainingsschema aan.

Het liefst op jonge leeftijd en niet vlak voor of na een loopsheid. Wij doen het vanaf 6 maanden oud. Dieren hoeven niet eerst een keer loops geweest te zijn. Onderzoek heeft aangetoond dat castreren voor de eerste loopsheid bij teven de kans op melkklierkanker op oudere leeftijd minimaliseert. Bovendien herstellen jongen dieren zeer snel na zo'n ingreep.

Nee, omdat wij verteerbare hechtingen gebruiken en omdat er zelden complicaties zijn laten we de dieren niet terugkomen. We zijn natuurlijk altijd bereikbaar als er vragen of problemen zijn. Bij bepaalde ingrepen is echter noodzakelijk dat wij niet oplosbaar hechtmateriaal gebruiken. Dit wordt u dan bij de nazorg verteld.

Met een 'kap' bedoelen we zo'n plastic toeter, die om de hals vast zit en moet voorkomen dat de patient aan de wond likt. Omdat wij een inwendige hechtmethode gebruiken, waarbij aan de buitenkant geen hechtdraad zichtbaar is, is de neiging tot likken al beduidend minder. Bij sommige operatie's kan een kap bij de meeste honden (en bij katten bijna altijd) achterwege blijven. Daarnaast zijn er tegenwoordig ook speciale banden; Mooncollar's (soort reddingsband) en speciale rompertjes beschikbaar die na diverse operatie's kunnen worden gebruikt, zodat uw huisdier niet aan de operatiewond zit.

Een teef is meestal de dag van de ingreep en maximaal 1 dag erna 'niet lekker'. Daarna zijn ze weer in goeden doen en is het de kunst om ze nog even rustig te houden. Aan reuen zien we de volgende dag al niet dat ze pas zijn geopereerd.

Eigenlijk moet je deze operatie een castratie noemen. Via een kleine incisie (gemiddeld 5cm.) in de buik worden ovaria (eierstokken) afgebonden en volledig verwijderd. Als de baarmoeder gezond is laten we haar zitten. Zij zal atrofieren (zeer klein en inaktief worden). Omdat er geen geslachtshormonen meer worden geproduceerd kan de baarmoeder geen problemen meer gevne. Vroeger namen we altijd de hele baarmoeder weg, maar het is blijkens recent onderzoek niet zinvol om dit te doen. De ingreep is voor de patient nu ook veel minder pijnlijk en ingrijpend. Omdat geslachtsorganen (eierstokken) worden weggehaald is het beter om te spreken van castreren. Bij sterriliseren worden de eierstokken (of testikels) niet weggenomen, maar wordt de eileider of zaandstreng afgebonden, waardoor onvruchtbaarheid optreedt. Bij vrouwelijke honden is deze methode ongeschikt omdat teven dan (vaak heftiger en langduriger) loopsheidverschijnselen houden.

Er is een operatie voor nodig. Wij durven het operatierisico op erg klein te stellen, zie ook onze procedure in inrichting-multikamer-operatiekamer. Er is een gering kans op het optreden van urine incontinentie. Dit zien we meer bij bepaalde rassen, vooral bij kortstaarten. Ook bij ongecastreerde teven zien we dit probleem af en toe. Vaak is een onschuldige medicatie in staat om het probleem op te lossen. Maar levenslange medicatie is meestal nodig. Vooral bij krulharen (Heidewachtels bijvoorbeeld) kan er een andere minder fraaie vacht onstaan. Soms komt gedragsverandering voor, teven kunnen wat dominanter worden.

Dat ze niet meer loops worden. Loopse teven werken als magneten op reuen; lopen soms weg en kunnen drachtig worden als er een dekking plaats vindt. Ze worden niet meer schijnzwanger. Ze hebben minder kans op melkklierkanker. Dit geldt alleen als de teef op jongen leeftijd, maar in elk geval voor haar 5e levensjaar wordt gesterriliseerd. Hoe eerder, hoe minder kans. Ze kunnen geen baarmoederontsteking of -kanker krijgen.

Nee, dit is een bakerpraatje.