Het bijzondere werk als dierenarts

Dierenarts, naast dierenwerk vooral echt mensenwerk! Veel kinderen zeggen het al van jongs af aan; ik wil dierenarts worden. Ook ik hoor dat regelmatig terug in de spreekkamer. Vaak van kinderen die met hun ouders mee zijn tijdens het consult van hun huisdier. Maar ook van volwassenen hoor ik regelmatig dat het vroeger hun ultieme droom was om dierenarts te worden.

Toen ik ongeveer vier jaar oud was had ik dezelfde droom. De hele dag dieren beter maken, dat is wat ik wilde doen. In de opleiding wordt ook vooral de nadruk gelegd op het genezen van dieren. Gelukkig gebeurd dat ook een groot gedeelte van je tijd als dierenarts. Het blijven geweldige momenten. Een hond gaat doodziek de opname in en loopt er na enkele dagen intensieve onderzoeken, verpleging en verzorging weer kwispelend uit. Of je doet een keizersnede en zet 15 kerngezonde pups op de wereld.

Maar naast deze momenten, waarin je jou veterinaire kennis echt in de praktijk brengt, ben je het grootste gedeelte van de tijd bezig met mensen. Als dierenarts kom je veel verschillende soorten mensen tegen. Op een gemiddelde dag denk ik dat ik tussen de twintig en dertig verschillende soorten eigenaren zie. Elk met een ander karakter, persoonlijkheid, achtergrond en zorgvraag. Dat maakt het werk als dierenarts zo ontzettend interessant, afwisselend en uitdagend. Doordat mensen hun huisdier echt als onderdeel van het gezin zien vertrouwen ze veel aan jou toe. Naast de standaard gesprekken over het weer krijg je daarom vaak veel meer van en over mensen te weten. Zo had ik laatst een man van in de tachtig in de spreekkamer met een hond met een zeer ernstige allergie. De hond had enorme jeuk en een fors ontstoken huid wat al geruime tijd speelde. Hij was erg gemotiveerd om dit aan te pakken en samen hebben we uiteindelijk na maanden van werk en zorg de hond helemaal klachtenvrij gekregen. Bij het laatste controle consult raakten we verder aan de praat. Het bleek dat meneer op zijn dertigste de diagnose non-Hodgekin lymfoom had gehad, een zeer kwaadaardige vorm van bloedcelkanker. De artsen vertelden hem toentertijd dat hij nog een maand te leven had. Dankzij zware chemotherapie en intensieve behandelingen in Nederland en Amerika heeft hij het wonder boven wonder overleefd. Door de chemokuren zijn zijn nieren niet meer functioneel en al sinds zijn dertigste vindt er 3x per week een dialyse plaats. Maar meneer stond positief in het leven, totdat een tijd terug zijn vrouw overleed aan een andere vorm van kanker. Zoals hij mij vertelde; hij zou nooit meer gelukkig worden.

Het zijn die momenten waarop je je realiseert dat je naast werken met dieren, vooral aan het werk bent met en voor mensen. Naast alleen dierenarts heb je eigenlijk veel meer functies: psycholoog, vertrouwenspersoon, of gewoon een luisterend oor! En misschien is dat nog wel belangrijker ook.

Marc de Witte, dierenarts